كجاست آن كه مرا تا ستاره مي برد

مرا به وسعت سبز ترانه ها مي برد

كجاست آن يك اشاره ي چشمش

مرا به باغ عاطفه وشعر ولحظه ها

مي برد

زندگي زندان جان فرسودن است

رنج ما از زندگي تاوان انسان بودن است

وقتي از غربت ايام دلم مي گيرد مرغ اميد من

از شدت غم مي ميرد

دل به روياي خوش خاطره ها مي بندم

باز خاطره ها دست مرا مي گيرد

دلم گرفت ای هم نفس

پرم شکست تو این قفس

تو این غبار تو این سکوت

چه بی صدا چه‌. نفس نفس

از این نامهربونیا دارم از غصه میمیرم

رفیق روز تنهایی یه روز دستاتو می گیرم

به سه چیز تکیه نکن ، غرور، دروغ و عشق. آدم

با غرور می تازد وبا

دروغ می بازد و با عشق می میرد . « دکتر علی شریعتی »

گل عشق تو هستم    شبنمم باش

دلم دنياي زخمه      مرهمم باش

    زدرد بي كسي قلبم شكسته 

به شهر بي كسي ها همدمم باش

تو يعني يك سلام عاشقانه

تو يعني يك سكوت پرترانه

تو يعني يك حضورسبزوساده

براي لحظه هاي عارفانه

تو يعني يك پري دراوج رويا

براي قصه هاي كودكانه

تو يعني تغزل تا سپيده

تو يعني يك نگاه صادقانه

تو يعني تا هميشه خوب و زيبا

كه مثل عشق هستي بي بهانه

تو يعني من و من مثل نگاهت

لطيف وساده اما شاعرانه

تو از نژاد عشقي من از تبار باران

من از نژاد دردم تو از تبار درمان

تو سبز مثل جنگل صميمي مثل دريا

ومن كويري زردم  كه تا هميشه تنها

تو ابتداي صبحي تبسم سپيده

منم غروب خسته كه صبح را نديده

تو مثل يك پرنده در اوج لحظه هايي

تو مثل يك ترانه ميان قصه هايي

تو كهكشاني از نور هميشه جاودانه

تو يك  شروع زيبا لطيف و شاعرانه

تو ابتداي يك گل سرخ  شروع سبز ياس

تو از اهالي صبح زكوچه هاي احساس

براي دفتر من تو بهترين ترانه

براي بودن من  تو اخرين بهانه

چيست كه امشب غمين ودلگيرم                  وز جهان وزخويشتن سيرم

رفته شور جواني از دل من                           در جواني به جلوه چون پيرم

راه عيش ونشاط گم كردم                               بايد اينك ره دگر گيرم

درسكوت اتاق پندارم                                  خانه،زندان ومن بزنجيرم

بايد،از اين قفس رها گردم                           گر چه مرغي اسير تقديرم

پرده از رازها كنار،زنم                                   تاببيند حسن تد بيرم

راه يابي چو بردل من                                نكني بي گناه ، تكفيرم

آرزودارم آن دير اشنارا،بازبينم

               آرزورادرنگاه آن مه طناز بينم

آرزودارم كه بنشيند به باغ مهرباني

              مرغ دلرا درهوايش بازدرپروازبينم

آرزودارم كه آن شيرين لب شيرين ادارا

              با دل تنهاي غمگينم دمي دمساز بينم

آرزودارم كه يكشب آن غزال دلربا را

             سرخوش ازرقص وسرودونغمه وآواز بينم

آرزو دارم،به چشمش بنگرم يكباردگر

            تاكه،افسونكاري آن ديده غماز بينم

آمدي بردي دل من،با برق نگاهي

           آرزو دارم بيايي ،تا ترا باز بينم

اي دل خسته،كه هم درد من مسكيني     توچرا،همچومن،اشفته اي وغمگيني

تومگر،رازمن سوخته را،مي داني               ياپريشاني واندوه مرا مي بيني

اي كه چون ديده من،تابه سحربيداري         ياچنو،همدم وهمرازمه وپرويني

تومگرچشمه عشقي،كه پرازعاطفه اي        تومگر،نوراميدي،كه مراتسكيني

روزگارمن اگرچندخزان است اي دل              توبه هرروزپيام آورفرورديني

مونس خلوت من ،توباش اي دل من           كه سرآسوده گذارد،به سرباليني

از همان روزكه اغاز من ودنيا بود

طرح عشق تو در اين اينه ها پيدابود

بارغمگين غمت كوه شكن بود ولي

قامت عاشق دلسوخته پابرجا بود

در اين شهري كه ليلي با سلام است 

سرآغاز غزل با وسلام است

زليخايي كه در اين شهر ديديد

عزيز مصر را در خواب مي ديد

در اينجا بيستون در خواب فرهاد

وآنسو هم دوباره مرگ فرياد

در اينجا عشق يعني مرگ مطلق

و مشتي آرزوي رفته بر باد

نمي خواهم بگويم عشق مرده

ولي فرهاد هم از ياد برده

كه روزي شور شيريني بسر داشت

درون بيستون افسانه مي كاشت

سخن از قصه امروز هم نيست

نصيب مرد عاشق غير غم نيست

مگر عاشق نبودن شاهكار است

كه تنها يك نفر بر روي دار است

خدايان دروغين اساطير!

خداي عشق را كرديد زنجير ؟

اگر برگردد از اين راه مجنون

ويا از تو نگويد هيچ كارون

اي سرو سبز رفته !داد از غم جدايي

مرديم بي تو امشب،اخر بگوكجايي؟

آخر خوشا بحالت رفتي و سبز ماندي

مازرد مرد گانيم درفصل بي صدايي

پازل دل يكي را بهم زدن هنر نيست

هر وقت تونستي با تيكه هاي شكسته

دل يكي نفر يك عشق جديد بسازي

    هنر كردي

نوشتم با دل مجنون وزارم

مصيبت نامه ئ ليلائيم را : 

به پروازت قسم بي بال بودم

وگرنه اين دل سودائيم را 

نمي دادم عذاب بي تو بودن

نمي خوردم غم تنهائيم را

بجان خسته ئ اين مرد بي قرار غريب

دلم هواي تو كرده در اين ديار غريب

سئوال هر شب اين خسته از خدا اينست

چرا نيامد از اين راه ان سوار غريب

اگر تو باز نگردي نه سرو خواهد ماند

نه دشت خسته عاشق، نه كوهسار غريب 

فرق من و توديده ئ پر اب من است

در عاشقي وسوزتب و تاب من است

يعني كه ميان ماشباهت هم نيست

تنها،غزل تو قصه ئ ناب من است

در خواب خودازستاره هاپرسيدم:

باكيست ستاره اي كه مهتاب من است؟

گفتندكه:اوهم ازخودش مي پرسد:

آيادل اوهنوزبي تاب من است؟

گفتندبه من دوباره برمي گردي

تعبيرهمين سخن همان خواب من است

مي خوام يه قصري بسازم پنجره هاش ابي باشه

من باشم و تو باشي و يك شب مهتابي باشه

امشب ميخوام رو آسمون  عكس چشاتو بكشم

اگه نگاه م نكني ناز نگاه تو بكشم

بي دوست شبي نيست كه ديوانه نباشم

مستم اگه صاحب ميخوانه نباشم

اي دوست اگه جان طلبي ان به تو بخشم

از جان چه عزيزتر بگو ان به تو بخشم

آن قدر در كشتي عشقت نشستم ،شب و روز

يا به ساحل مي رسم  يا غرق دريا ميشوم

اگر کلید قلبی نداری قفلش نکن 

اگه کسی رو دوست داری خردش نکن

اگه دستی را گرفتی رهایش نکن

در این دنیا اگر صدایی بماند

اگر سرودی بماند 

اگر کلمه ای بماند

صدا انسان

سرود انسان

در این کلام است

عشق من

درون قلب من نقش تو پیداست 

لبانت مثل گل خوش رنگو زیباست

مخور غصه اگه از هم جداییم

بی مهری همیشه کار دنیاست

بی جهت نیست که در کنج دلم جا داری

خشکلو با نمکی دوشم زیبا داری

مانده ام در كوچه هاي بي كسي

سنگ قبرم را كسي نمي سازد

مردم خاكسترم را باد برد

       بهترين كسم مرا از ياد برد        

 ***

دوستت دارم، صادقانه، عارفانه، بي بهانه

دوستت دارم، باصداقت، بي نهايت، تاقيامت

عشق بازي را بايد از كوير اموخت كه بخاطر

عشقش دريا بودنش را به افتاب بخشيد

      ***

عشق يعني استخوان ويك پلاك

سالاهاي تنها ي تنها زير خاك

مرا صد بار از خود براني دوستت دارم

به زندان خيانت هم كشاني دوستت دارم

چه سود از مهر وزيدن چه حاصل وفا كردن

مرا لايق بداني يا نداني دوستت دارم

   ***

دوستت دارم از طلوع عشق تا غروب سرنوشت

نیش دوست از نیش عقرب بدتر است

پس بزن عقرب که دردش کمتر است

منم عاشق، مرا با غم ساز گار است

تو معشوقي ،تو با غم چي كار است

 ***

جان اسير دل،دل اسير دوست

دوست چه مي داند ،دل اسير اوست

                  ***

غلط است هركه گويد دل به دل راه ندارد

دل من زغصه خون شد دل تو خبر ندارد